Zondag 18 september 2016.

Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven. Een wijsheid die al decennia lang door menig toogfilosoof wordt verkondigd, maar de realiteit leert ons iets anders. Veel andere verklaringen zijn er niet te zoeken voor het feit dat trainer Mario Haeck op zondagmorgen het tactisch plan voor de wedstrijd in Bellem in de vuilbak mocht gooien. Toeval of niet, Bellem was de ploeg die ons twee jaar geleden vernederde en beschimpte in eigen huis en leek ook dit seizoen weer volop mee te dingen voor de oppergaai. Bij Middelburg was het een en al kommer en kwel en werd een noodploeg aan de aftrap gebracht. Ondanks alle miserie was er echter ook heuglijk nieuws te sprokkelen: centrale verdediger Thomas Verstrynge en zijn vriendin Yaël waren pas ouders geworden van een flinke dochter Noé. Onder andere daardoor mocht Jens Bonckaert zijn debuut vieren.

De wedstrijd zelf leek makkelijk te voorspellen: dominante suprematie van de thuisploeg en Middelburg dat achter een onhaalbare bal leek aan te hollen. Een doelpunt bleef even uit, maar tot overmaat van ramp werd de thuisploeg nog een handje geholpen door de scheidsrechter die een handsbal meende te herkennen in de zestien meter en strafschop floot. Middelburg moest nu komen, maar was daar niet toe in staat. De 2 – 0 en de 3 – 0 gaven aan de rust dan ook een realistische weergave van het spelbeeld.

Ook na de rust tekende hetzelfde beeld zich af, al was Bellem veel minder scherp voor doel. Middelburg kwam al wat vaker met de neus aan het venster, en het was een hardwerkende Richie Saelens die knap kon milderen tot 3 – 1. Even flakkerde de hoop nog op, maar Bellem had teveel kwaliteit en Middelburg was niet bij machte om de thuisploeg nog veel in de weg te leggen. De 4de en de 5de tegentreffer kunnen dan ook gecatalogeerd worden onder statistisch voer.

Dat we ons seizoen niet hoefden te redden op Bellem wist iedereen op voorhand al. Desondanks, met de beperkte middelen verweerden we ons kranig tegen een superieure tegenstander.
Ondertussen kunnen we met de resem geblesseerde spelers een ganse supportersbus vullen; alleen zullen we voor sommige van die spelers de cel vermiste personen moeten inschakelen.
Een weekend waarin zowel de beloften als de eerste ploeg dienen te zoeken naar spelers is voor niemand houdbaar. Hopen op beterschap.

Vanwege alle spelers een dikke proficiat aan Thomas & Yael en hun familie!